Mad Men en de passie van de break away samenzweerders

Geschreven door Richard Groot Kormelink woensdag 05 oktober 2011 10:10

Je kunt een afspraak maken met een psycholoog. Een motivatiecoach laten invliegen. Of 50 minuten tv kijken. Pennywise en poundclever koos voor de laatste optie.

Thuis hebben we de dvd-box van Mad Men staan, de veelgeprezen serie over de reclamemakers van Madison Avenue (het woordje 'Mad' verwijst hiernaar) in het begin van de jaren zestig: de jaren waarin de moderne reclame werd 'uitgevonden'. In de weekends kijken we naar een aantal afleveringen.

Er wordt wel beweerd dat grote series, met name de producties van cable networks zoals HBO en AMC, in artistiek opzicht meer te bieden hebben dan hedendaagse speelfilms. Kijkend naar Mad Men kan ik begrip opbrengen voor deze stelling. Maar daar wil ik het in deze blog niet over hebben.

Wat ik wil delen is de geweldige 'energy boost' die ik kreeg na het zien van de slotaflevering van de derde serie: 'Shut the door, have a seat'. De aflevering draait om de 'break away' - een groep reclamemensen die zich losmaakt van het bureau waar ze werken om een eigen bureau te starten - van de kernbezetting van het (fictieve) reclamebureau Sterling Cooper.

Wat ik zo geweldig vond, was het energieke gevoel die de aflevering wist over te brengen. Waar het in deze episode om draait, is de vraag: wat betekent werk voor je? Werk je alleen om je hypotheek te kunnen betalen? Of is werk een tijdsbesteding die je energie geeft?

Wat is het verhaal?

Hoofdrolspeler Don Draper, de creatief directeur van het bureau, krijgt van zijn klant Conrad Hilton (de selfmade oprichter van de hotelketen en overgrootvader van Paris Hilton) te horen dat Sterling Cooper verkocht is. Draper voelt zich gemanipuleerd en moet door de verkoop afscheid nemen van het Hilton-account en andere klanten. Hij wil ontslag nemen en een doorstart maken door de belangrijkste klanten mee te nemen naar het break away bureau. Maar dan moet hij alleerst de oudere, exentrieke partner Bertram Cooper en cynische compagnon Roger Stirling overtuigen. Hij houdt ze voor dat hen een geestdodend leven wacht als ze blijven zitten en dat ze, met heel veel geld op hun bankrekening, van verveling een hartaanval krijgen op de golfbaan.

Drapers list lukt. Hij krijgt Cooper en Stirling mee. Ook de Engelse managing director Lane Pryce gaat om (Price: Nothing good ever came from seeking revenge. Cooper: Nonsense! We'll make you a partner.) Vervolgens begint een koortsachtige operatie om binnen 48 uur de belangrijkste accountman aan boord te krijgen en een paar andere essentiële medewerkers.

Bepakt en bezakt, alle dossiers en het art work van klanten wordt meegenomen, verlaten ze op zondagavond het luxe kantoor van het bureau aan Madison Avenue ('Afsluiten? Niet nodig, er valt hier toch niets meer te halen'). Vervolgens zien we 'het kantoor' van het nieuwe bureau Sterling Cooper Draper Pryce: een krappe hotelsuite. Ze hebben geen ruimte, geen ondersteunend personeel, geen status en slechts één telefoon, maar delen het enthousiasme van een nieuw begin. En voelen weer waar het in het vak om draait: passie. Meesterlijk. En de hamvraag: wat zou ik doen? Ik had ook niet geaarzeld als de imposante reclamemannen Draper en Sterling plotsklaps bij mij voor de deur zouden staan....

Richard Groot Kormelink - Copy Director